اما همچنان که در یادداشت قبلی نوشته ام سخت در اضطرابم چون روزگار را ابستن حادثه ناگواری در زندگی شخصیم می بینم وچون اصلا استحقاق چنین پیشامدی را ندارم و مطلب هم بگونه ایست که نمیتوان انرا فریاد نمود پس با خدای خود که همه امید وتوکلم باوست نیایش میکنم:

معبودا توخود آگاهی که در همه عمرم اگرچه مبرا از خطا وگناه نیستم اما برخی گناهان برایم تابوئی بوده است که تاکنون بدان آلوده نشدم و عجبا که به همین گناه ناکرده متهمم خدایا فرجام انرا اسان ومرا در این راه سخت پشتبان باش چون تنها  به تو توکل کرده ام وهمه امیدم بتوست.

پروردگارا تو بزرگترینی و من بنده حقیر تو تو ستارالعیوبی و من دارای عیوب بیشمار اما از تو میخواهم واز تو میطلبم مرا در این بزنگاهی که بناحق در ان گرفتارم رهائی ده

خدایا طاقت امتحان سخت ترا ندارم مرا بحال خود مگذار

الها تو که هماره در زندگی و دردشواریهای ان کمکم کرده ای این بار که خود میدانی قصور وتقصیری ندارم مددکارم باش

خدایا اخلاص یعنی هر کاری را فقط بخاطرتو و هر پاداشی را فقط از تو خواستن وچشم بغیر تو نداشتن اینک مخلصانه از تو میخواهم یاورم باشی که تو به تنهائی برایم کافی هستی

ربنا اغفر لنا و...